Հեքիաթ Մայիսյան հավաքի մասին

pizap.com10.51020228909328581368798437078Շատ տարիներ առաջ մեր կրթահամալիրի տարացքում ապրում էին վայրի ցեղեր: Նրանք ամեն տարի մայիսին անում էին հավաք: Այդ հավաքի ժամանակ նրանք անում էին ասուլիսներ, հյուրընկալություններ: Կանչում էին ուրիշ ցեղերից մարդկանց և ցույց էին տալիս իրենց գործիքները` օրինակ արջին սպանլու գործիք և այդպիսի շատ գործիքներ: Այդ ժամանակ միայն այդ ցեղն էր, որ ուներ այդպիսի կենդանիներին սպանելու գործիքների տեսականի: Ճիշտ է կային այնպիսի ցեղեր, որ ունեին մի քանի գործիք, բայց այդ ցեղին չէին հասնի: Այդ ցեղը նաև ավելի փոքր տարացքներ ուներ, որտեղ ապրում էին կրտսեր որսորդները, բայց այդ տեղի փոքրությունը չէր խանգառում, որպեսզի նրանք ունենային նույնպիսի գործիքներ: Այդպես նրանք ապրում էին ամեն օր, իսկ տարիներ հետո նաև այլ ցեղեր պատրաստեցին այդպիսի գործիքներ: Եվ ասում են հիմա էլ այդ տարացքում կառուցել են <<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրը: Որտեղ կենդանիներին սպանելու գործիքների տեղերը նեթբուքն ու նեթբուքն է:

Ինչ է ինձ ասում անձրևը

յեւեօ,ֆշ

Ինձ անձրևը շշնջում է մենակության նշան: Երբ անձրև է գալիս ես չեմ կարղանում ժպտալ, կարծես ինձ հիշեցնում է իմ կյանքի տխուր վայրկյանները : Իսկ երբ արև է ես չեմ կարղանում տխրել: Անձրևին տեսնելով ես հիշում եմ այն տխուր վայրկյաները, որը ես ապրել եմ: Իսկ երբ ես միայնակ չեմ այլ ընկերւհիներիս հետ` ինձ անձրևը չի խանգառում: Լռություն և անձրև` այս երկուսին ես մի հոգում փնտրում, որպեսզի փակ եմ բանտում երկար տարիներ: Այսքանը անձրևի մասին: